Hola amig@s:
Hoy no os daremos la paliza ya que estamos agotados. Es tarde, nos apetece una cervecita e ir a descansar. La cervecita la tomamos en el único chiringuito del “Compound”, la zona donde viven los trabajadores de las ONGs y otras organizaciones humanitarias: CATHERINE’S. Lo que bebemos es Tusker, la cerveza keniata. Aunque tusks son los colmillos del elefante, Tusker era el nombre del elefante que mató a uno de los fundadores de la empresa cervecera. ¡Vaya modo de recordar al difunto! Esta historia está escrita en las latas. Prometemos colgar, en cuanto la tengamos, foto de la lata Tusker. También hay Guinness y algún que otro refresco, pero nada más: ni cafés, ni helados, ni ná.
Respecto al escorpión de ayer, que sepáis que nadie resultó herido. Algún conocido se ha puesto en contacto con nosotros pensando que Nacho había sufrido la picadura fatal. Parece que no fuimos del todo claros. Ambos estamos muy bien. Aunque estaríamos mejor, y entramos en otro tema, si la dieta kakumera fuera un poco más variada. Tere pide una tortilla de patata por correo urgente certificado, si alguien se anima. Todos los alimentos son típicamente keniatas: una pasta de maíz, que creemos que se llama ugali; unas verduritas que parecen espinacas, pero vete a saber; y cabra, mucha cabra. Como se ve que abunda en la zona, no comemos otra carne. Hoy, como cosa rara, variaron y nos pusieron kuku (pollo). Eso sí, nos han prometido carne de camello. Según parece, también abundan aquí aunque nosotros aún no hemos visto ninguno.
Del día de hoy, deciros que ya nos vamos metiendo en harina. Teresa pasó la mañana en la escuelita infantil/primaria del Safe Haven. Nacho visitó el Day Care, que en el fondo no es más que otra escuela, sólo que para niños con discapacidades psíquicas. Por la tarde asistimos a una sesión de un curso para educadores del Day Care, y nos gustó mucho. No deja de impresionarnos el entusiasmo y dedicación de alumnos (futuros educadores) y profesores a pesar de la escasez de medios.
Otra novedad de hoy fue la pachanga de voleybol. Aunque Teresa se rajó, Nacho no tuvo reparo en jugar con unos cuantos gigantescos africanos que le sacaban más de una cabeza (alguno medio cuerpo). También jugó nuestra amiga y compañera de trabajo polaca, pero en el otro equipo (para nivelar el color). El nivel no era malo y Nacho no hizo el ridículo.
Terminamos ya con la respuesta al acertijo de ayer, y planteándoos uno nuevo. Ni yenye sumu? significa: ¿Es venenoso? De nuevo constatamos que el nivel de participación no alcanza las expectativas. ¿Qué pasa? ¿Es tan difícil? ¡Venga, a ver que tal esta!: Nataka sandwichi. Pista: expresa deseo.
Teresa y Nacho
9 julio 2009 at 20:25
Ola:
Vaia menuda!! Alégrome de que ben. Coidádevos moito e coidadiño!
A tortilla creo que chegaría un pouco mal. Emocioneime co da visita á escola. Deben ser xeniais os nenos. O do acertixo ten que ver co amor, e coa envexa? Non sei.
Que vos guste a cervexa.
Bicos
9 julio 2009 at 20:35
Ola, HERI en suajili:
Lémbrome moito de vós. Escribinlle un correo a Mar hoxe. Coidado! Se votades aceite non espanta os bechos? non me fagades caso, aínda que é engorroso, se serve…
Biquiñsssssssss en suajili
Por certo non sei se entro axeitadamente pero intento comunicarme a ver se non meto a pata.
9 julio 2009 at 20:38
Ola, HERI en suajili:
Hai anos que defendín a programación, Tere, lembras? Menuda!!
Grazas a Deus tivemos gratificación ao traballo realizado
María Xsé
9 julio 2009 at 23:47
Hola chicos, ya sé lo que significa el acertijo: ¡quiero un sandwich!, ¿que no? Me alegro de que lodel escorpión fuese una falsa alarma y de que estéis bien. A Nacho me lo imagino jugando a volea con el mismo entusiasmo que al pádel. Una pregunta, ¿les llegabas para chocar los cinco?
10 julio 2009 at 7:05
“Bienaventurados aquellos que saben hacer de su vida una aventura de amor; porque ellos alcanzaran la plenitud en la tierra”.- dice tu prima.
… ¡y que buena tiene que estar esa birra keniata !!! ¡¡y que vivan los colmillos de los elefantes.!! no te me quejes que en esta vida vale todo para relajarse y disfrutar con los amigos., porque conociéndote ya lo serán, seguro. Y a ti Tere; no me llores por una tortilla española, que seguro que la gastronomía keniata también tiene su puntito; pero que sepas que si algún día os venís a los Madriles os hago la tortilla de patata o lo que haga falta.claro que un Nataka sandwichi tampoco se me da mal… supongo. No me enrollo más Besiños y achuchones de “la” Bego
10 julio 2009 at 11:33
Hola chicos, estamos descubriendo vuestro blog, porque en vacaciones internet no se usa tanto en esta casa. Nos parece una idea magnífica y prometemos engancharnos a las adivinanzas. Este fin de semana hacemos un kitkat ya que nos vamos con nuestro grupo de matrimonios a pasar el fin de semana a una casa de turismo rural en Meira. El verano aqui no es tal verano ni tiene tantas novedades como las que nos contais pero aun así estamos muy contentos y disfrutando al máximo con los niños. Nos dais mucha envidia porque nos parece una labor fabulosa lo que estais haciendo. Cuidadin con las cervezas que aunque africanas se suben igual. Si bebes no conduzcas. Hoy tenemos kuku para cenar y cuando volvais os prometemos una tortilla de patata (y aqui va la adivinanza:¿cómo se dice tortilla de patata en suajili?). Animaros hay un trozo más de tortilla para el que tenga la respuesta correcta. Un abrazo y hasta pronto
10 julio 2009 at 12:40
HOLA chicos soy Mila,la de Paco, veo que todo va sobre ruedas. animo que lo que haceis es digno de admiracion , seguro que estais trabajando mucho y entregandooos totalmente aunque vayais a estar ahi un mes .
cuando regreseis os hare un tortilla de patata ó 2 ó 3 y las comeremos juntos los profes mientras nos contais todo. un besazo , si podeis yo tambien os pido que colgueis fotos.
10 julio 2009 at 18:48
A todas las tortillas de patata ofrecidas en estos comentarios… SÍ. Os tomamos la palabra. Gracias por seguirnos de cerca. Esta experiencia nos está, de algún modo, forjando, y da gusto sentirse acompañado en el proceso. ¡Un 10 para vosotros! Bicos e apertas,
Tere y Nacho
10 julio 2009 at 18:53
Muy buenas!!!
Hoy, y en este momento, sólo queremos saludar, dar mucho ánimo y fuerza.
Acabamos de leer vuestra aventura; es como vosotros: impresionante.
Nacho si necesitas algo, aunque ya lo esten haciendo Mar y Mila, cuenta con nosotros.
Tutawasiliana.
11 julio 2009 at 21:11
¡Hola¡Sigo vuestra aventura en Kenia. Me gustaría ver más fotografías. Vuestras, “del paisaje y del paisanaje”.
Nacho, en casa están sin poderse conectar para escribirte. El lunes, bien por Alberto o por R, lo piensan solucionar.
Un abrazo
15 julio 2009 at 18:26
¡Qué bien que nos sigas, Paz! Esto de las nuevas tecnologías es una maravilla ¿verdad? Salvo cuando R no va. Iremos subiendo más fotos.
Nacho
12 julio 2009 at 13:46
hola chicos, soy joana, cómo os va? sigo con atención vuestro blog. un fuerte abrazo a los dos
15 julio 2009 at 18:28
Gracias por seguirlo, Joana. Nos acordamos mucho de ti: ¡Hay que ser valiente para venirse sola como tú lo hiciste! Recuerdos a Ali. Y un beso muy grande para ti.
Tere y Nacho
15 julio 2009 at 10:24
Se introduce en el mundo africano la Briget Jones ferrolana,que despues de pasarle la dirección de vuestro blog a la Cris y a la Loli hizo limpieza en el buzón de entrada del móvil y tuvo que recurrir a la Cris para que le reenviara la dirección. Ya veo que le echais mucho cuento al asunto. Me parece haber leído algo sobre la picadura de un escorpión. Vosotros lo que pretendeis es emular al Robert Reford y a la Steep en menorias de Africa para que no digamos que estais de vacaciones. Si hasta hay chirinquito con cañita para refrescarse de las agotadoras jornadas de sol, que no lo encontramos ni en el Caurel. Os quejais de la comida. Dieta totalmente sana. Saben mucho los africanos. Acomer maíz que vais a llegar cacareando. Ay teresiña, no te preocupes, que cuando volvais os invito a un homenaje en Ferrol. Por aquí que quereis que os cuente, la Loli anda ejerciendo de supermama y poco sé de ella, con la Cris hablé hace dos días y yo….ni para arreglar. Necesito unas buenas vacaciones, que no estoy rodeada más que de quinquis y maltratadores, ninguno de mis clientes me hace caso, y aún encima el tiempo al más estilo gallego tradicional. Ya se que vais a decir esta mujer siempre quejándose. De hombres hoy no hablo que se enteran todos los del blog. Bueno como ya os conoczco a la mayoría ya sabeis, que hace faltan hombres en este blog y si alguno quiere conocerme estoy soltera y sin compromiso. No doy medidas porque para una primera presentación no queda bien y parece un poco frívolo. Chicos a cuidaros, disfrutad y cuidado con los escorpiones, que no quiero ningún disgusto. Bicos y estamos bien con lo de lo acertijos. Como empiece yo a desplegar imaginación…..
15 julio 2009 at 19:56
Ola Elena:
Que tal? Son María Xosé. Quería saudarte, a verdade é que te chamei un día para quedar en Ferrol mais confundinme e chamei a Elena, a amiga de Tere que vive na Coruña, foi moi simpático. Síntoo. Non volvín poder, o mes de xuño foi de entrar e non saber o horario, porque había bastante traballo, co cal era difícil quedar ou poder dicir un horario, mais a verdade é que me apetecía.
Xa sabes se vés pola Coruña avísame, eu para a semana non estarei.
Aínda que se ligas igual andas liada, pero podes vir igual. Alégrome de saber de ti.
Biquiñs
María Xosé
15 julio 2009 at 18:32
Hola Elena! Bienvenida a nuestro blog. Estábamos esperando el toque ferrolano. Dado el éxito de este blog, no descartamos elaborar uno nuevo con “perfiles”, tú ya sabes, de esos de ligar. Por ahora, limítate a comunicaciones menos frívolas, que todo se andará. Por el momento, vamos echando un ojillo a algún buen mocetón que te pueda convenir, que material no falta…En cuanto a lo de los acertijos, agradecemos todas las aportaciones, así que no tengas miedo en desplegar tu imaginación. Muchos besiños y hasta pronto!
Tere y Nacho.
15 julio 2009 at 19:47
Ola:
Alégrome, estaba preocupada pero vexo que por aí en Kenia.
Deséxovos moita sorte e coidadiño cos bichiños e cos bicharracos.
Estes días igual non me podo conectar e vou ir de viaxe, acordareime de vosoutros, estou seguindo a vosa movida.
Biquiñs
16 julio 2009 at 11:01
Sois la bomba. Me voy a enganchar a esto del mundo africano. La Loli nos ha abandonado para seguiros a vosotros. Pensando que tenía la primicia y que había sido la primera del grupo de chicas de oro en contactar con vosotros y me sale la Loli que se adelantó. Ya os hemos apodado como los nuevos Angelina y Brad kenianos. Tampoco os lo creais mucho que despues regresais con el ego por las nubes. La foto es muy buena. Teresiña por fin te haces una foto con Nacho decente, que la que nos enseñaste desmerecía totalmente. Vaya tarjeta de presentación. Aún encima tiene que competir contigo, la miss fotogenia del grupo. El seguimiento del blog empieza a ser cada vez mayor. Echamos de menos un atardecer keniano y no estaría mal, que despues de lo del escorpión, os atrevierais a hacer una foto con un león en plan safari total. Con respecto a lo que comentabais de cambiar las cosas, es una sensación que uno va adquiriendo conforme pasan los años y se va dando cuenta de que las costumbres arragaidas y los modos de vida ascentrales son muy difíciles de modificar. Para nuestra cultura occidental es un choque brusco y supongo que ellos aunque agradecen la ayuda, es muy poco tiempo para contactar con su modo de vida. Creo que si conseguís comprender en un mes su cultura, sus costumbres y empatizar con ellos ya es un éxito.
Ya veo que lo de anunciarse como chica playboy no coló.
María Xose non te preocupes que cando volvan os aventureiros de Africa temos pendente unha reunión aquí en Ferrol e xa veremos….Eu non deixo colgado a ninguén nin aínda que ligue.Xa levarei un limonchelo e falamos de homes.
Mar te veo muy tranquila. A ver si cuentas novedades.
Os saludo a todas las que ya conozco y encantada a los que no conozco y a vosotros dos si hace falta os mando una buena cerveza belga, que me estais saliendo unos quejicas; Teresiña que pensabas que te iban a poner unas bolas de strataciella con cucurucho en medio de la selva. Vaya pija con la que te has ido Nacho.
Seguimos pendientes y enganchados con vuestra aventura africana
Besos
20 julio 2009 at 9:41
Con respecto al acertijo mi compañera Carmencha, a la que le enseñe la página, echándole imaginación, dice: la tierra te atrapa. Yo que soy más romántica me voy por las ramas y sugiero: No os olvidaremos, que no tiene nada que ver pero da igual.
Besos y a cuidaros y que no os incauten la cámara que quiero la foto de ese atardecer africano y de los niños congoleños. Ya se Tere que soy una exigente y una pedichona
Mua a los dos Elena
21 julio 2009 at 11:09
hola chicos!!! alegrámonos moito de que todo vaia tan ben por ahi, polo que contades a viaxe é super interesentasima, nosoutras estivemos estos días en portugal, non habia camello no menu e adicamonos a comer bacallau en tódalas suas variedades e idades (algún anaco non habia quen o rillara)… UN BESAZO PARA OS DOUS DAS DÚAS!!!!
22 julio 2009 at 14:24
Hola, chicas! Nos ha dado muchísima alegría tener noticias de vosotras y de que os esté gustando nuestro blog. Intentaremos seguir contando lo más puntualmente posible esta experiencia.Seguid disfrutando del verano. A la vuelta, tendremos muchísimas cosas que contarnos. Bicos!
Tere y Nacho